อยากรู้link diary ถามใน msn

เซ็งเว้ยยยยยยยยยยย

เขียน ยาวเป็นกิโลๆๆ เล่าทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทุกกระเบียดนิ้ว

แล้วเวบมันก็เน่า จะพัฒนายังไง ก็ยังเน่า

เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เลิกเขียนแล้ว

ไปหาอ่านกันที่อื่นแล้วกันนะ

เบื่อT_____T

เซ็ง- -"

หงุดหงิด เขียนเป็นชั่วโมงๆๆ

นั่งอัพโหลดรูปเป็นสิบๆๆ

เจองี้เลิกเขียนจริงๆแระ

งอนstorythai

ไปหาที่อื่นเขียนดีกว่า

เงินกูก็นะ หายไปเลย จ่ายค่าฟูลไว้ 1 ปี

ได้ใช้ไป 5 เดือน ที่เหลือ แม่งโดนโกงงงงง

จ่ายตังไป แต่ลูกเล่นทุกอย่าง เหมือน free member

เพื่ออาไรๆๆๆๆ

ไม่น่าไปไว้ใจเลย เซ็ง...

หายไปชาติกว่าๆ

คือว่า ขี้เกียจอัพนั่นเอง

ไม่มีไรมาก

กลับมาพร้อมโฉมใหม่

ผมสั้น จนทุกคนตะลึง

แล้วถามเป็นคำถามเดียวกันว่า "ตัดผมทำไม?"

กูก็ตอบง่ายๆว่า    "อยากตัด"

แล้วระหว่างทำงาน ก็คือว่า ทุกคนมองหน้ากูแล้วบอกว่า

"หน้าไม่คุ้นอ่ะ หน้าเปลี่ยนๆ ไม่ชินตา"

คือทำงานไป พูดไป แล้วพูดอย่างงี้ ชั่วโมงละครั้ง

กูก็บอกเค้าว่า "ตาลก็ไม่ชินหน้าตัวเองเหมือนกัน เห็นรูปตัวเอง รึส่องกระจก ยังรู้สึกแปลกๆเลย"

กูเลยคิดว่า คงจะใช้เวลาสักอาทิตย์ ให้ชินกะหัวตัวเอง

ตัดออกไปอย่างเยอะ หันลงไปมองที่พื้นแล้วตกใจว่า

เฮ้ย นี่ผมกูเหรอเนี่ยยยย  ถูกหั่นออกไปเยอะมากกกกก

แต่ไม่เสียดายเลยยยย  ตอนนี้เบาหัวสุดๆๆ  เหมือน หัวหาย

ทุกคนถามที่มาที่ไปในการตัดผม

คือจะบอกว่า ไม่ได้อกหัก  รึตัดผมประชดรัก อะไรทั้งสิ้น

ที่ตัดแบบไมได้ปรึกษา รึไม่ได้บอกใครก่อนเนี่ย

เพราะตั้งใจอย่างนั้น

เพราะว่า เวลาถามใครว่า "ตัดผมสั้นดีมั้ย?"

เค้าก็จะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ไม่ดี อย่าตัดเลย"

เป็นเวลาสามปีแระ  กูก็ยังไม่ได้ตัดสั้นสักที

จน กูทนไม่ไหวแล้วไง  เลย ไม่บอกใครเลยคราวนี้

เข้าร้านไปนั่งเลือกทรงผมอยู่ 10 นาที

แล้วก็ บอกช่างว่า "เอาทรงนี้"

เท่านั้นแหละ ช่างก็ หั่นผมออกไปซะ ฉั่บ!!!

จบเรื่องผม...

มาเข้าเรื่องของเราดีกว่า

อิอิอิ

อาไร๊ เป็นอาไร๊เนี่ยกู

เออ เมื่อคืนวันเสาร์ ไปผับมาด้วยแหละ

แบบว่า...มิได้ตั้งใจจะไปหรอก

เค้าโทรมาชวนๆ กูก็ ไปๆๆ รีบแต่งตัว ออกไปทันใด

ไปถึงก็แสนจะดึก จนเค้าจะปิดแว้ว

พอไปถึงที่หน้า Venom ก็ เช็คID เค้าก็มองหน้ากู กะรูปในบัตร

ว่าหน้าแม่งไม่เหมือนกัน คือในบัตรยังเป็นผมยาวๆหยิกๆอยู่

แต่ตัวจริงนี่ผมสั้นจู๊ดจู๋แว้ว 

เลยบอกเค้าว่า "ชั้นเพิ่งไปตัดผมมา"

มันเลยปล่อยให้เข้าไป

พอเข้าไปข้างใน จะจ่ายค่าเข้า

เค้าก็ใจดีบอกว่า "เก็บเงินไว้ซื้อเหล้ากินเถอะ"

อู๊ยยย ค่าเข้าก็ฟรี มิต้องเสีย ดีจริงๆเรยยยย

ไปถึงก็เปิดเพลงโดนใจเลย

No one ของ Alicia

สั่ง มิโดริ ไปแก้วนึง กินเป็นอยู่อย่างเดียวไง

เมื่อก่อน กิน มากาเร็ตต้า นี่ไม่ไหว เค็มๆ เปรี้ยวๆ ขมๆ

มิโดริ โดนใจกว่าเยอะ เปรี้ยวๆ หวานๆ หอมๆ ขมนิดๆ

บรรยากาศในร้านก็แบบว่า สุดยอดดดดดดด

มีผู้หญิงฝรั่งสองคน  ใส่ชุดแบบว่า โชว์เต็มที่

กูมีของดีว่างั้นเถอะ (ไปทำนมกันมา ใหญ่เว่อร์)

ขนาดกูเป็นผู้หญิงนะ ยังมองตรงหน้าอกเลย

หน้าไม่ค่อยมอง

แต่มีคนนึง ที่เค้าจ้างมาเต้นอ่ะ เต้นโคตรพริ้วววว

สุดยอดด หุ่นดีสัด  หน้าตาก็ดี

ส่วนตรงฟลอเต้นก็แบบว่า

เห็นคนนึง เป็นเวียดนามมั้ง

แต่งตัวโคตรเอ็กซ์ แบบ ว่า หน้าอกใหญ่ๆ แล้วก็โนบาร์ด้วยนะ

แล้วใส่ชุดรัดทุกสัดส่วน เห็นแล้วแบบ แม่เจ้า....

กูเป็นผู้หญิง ขอย้ำว่า ยังอึ้ง ทึ่ง  เสียว ฮาๆๆ

อย่างงี้นี่เอง ทำไมผู้ชายถึงชอบมาผับกัน

แหมมมมมมม    มีของดีอย่างงี้นี่เอง

เสียค่าเข้าแพงหน่อยก็คุ้มวะ

ฉะนั้น มีแฟน ก็ อย่าปล่อยให้มันไปเที่ยวผับคนเดียว

ต้องมากะมันทุกครั้งงงงงงง 

แต่เวลาผู้ชายไปเที่ยวผับกะเมีย

สงสัยต้องเปิดเพลง  "มีเมียมาคุม มีเมียมาคุ้ม เมียมาคุม เมียมาคุม"

ฮาๆๆ

เด๋วศุกร์นี้ ปาร์ตี้ที่บ้าน

ต่อด้วยวันเสาร์ไปแดนซ์คลับต่อ

 อาทิตย์หน้าไปเที่ยว Oregon สองวัน

สนุกสนานกันใหญ่แล้ววว

ช่วงเบรค สองอาทิตย์นี้ เต็มที่ค่ะ พี่น้อง

แล้วก็จะกลับมาสู่สภาพเรียน เครียด ทำงาน เครียด

อดเที่ยว นอนเล่นคอม จบ

คราวหน้าจะกลับมาอัพเรื่องปาร์ตี้ และ แดนซ์คลับ

รออ่านกันได้นะจ๊ะ

คิดถึงทุกคนเรยอ่ะ

^___^

    วันนี้เกิดนึกถึงวันเก่า ๆ ขึ้นมา  ย้อนไปเมื่อเกือบๆ 10 ปีที่แล้ว

ตอนนั้น เพิ่งย้ายกลับไปเรียนที่สุพรรณใหม่ๆ  หลังจากเป็นเด็กนักเรียนประจำอยู่ 6ปี

ไปตอนนั้นเข้าป.ห้า ก็ขึ้นรถรับส่งนักเรียนประจำ พี่ๆบนรถ เป็นเด็กมัธยมหมด

มีเราเป็นเด็กประถมคนเดียว  แล้วบนรถ ก็จะมีสองโรงเรียน คือ กาญจนาภิเษก กับสงวญหญิง

ตอนเช้า เค้าก็จะไปส่งพี่ๆ ที่กาญจนา แล้วก็ สงวญหญิง แล้ววนมาส่งเราเป็นคนสุดท้ายที่โรงเรียนประถม

ตอนนั้น โรงเรียนกาญจนาฯ เพิ่งสร้างใหม่ๆ ยังไม่เสร็จดี ยังมีกองปูน กองทราย ที่ใช้สร้างตึก กองดินที่ใช้ถมที่

ระเกะระกะไปหมด  ต้นไม้ ใบหญ้า ก็แทบจะไม่มีขึ้นเลย แทบไม่มีเลยสักต้นก็ว่าได้

คิดในใจอยู่เสมอว่า เรียนกันเข้าไปได้ยังไงเนี่ยสภาพโรงเรียนแบบนี้ ไม่คิดจะเข้าแน่ๆ

รอบๆ โรงเรียน ล้อมรอบไปด้วยนาข้าว อยู่ห่างไกลตัวเมือง

แล้วที่ไม่ชอบที่สุด ก็คือว่า...ชุดพละ สีน่าเกลียดมาก ยังกับลายตุ๊กแก 

คือมีอคติทุกอย่าง เกี่ยวกับโรงเรียน

และมาถึงปลายปี ตอนอยู่ป.หก มีคุณครูเดินมาถามตามห้อง

ถามว่า ใครอยากไปสมัครเรียนโรงเรียนกาญจนาภิเษกบ้าง

จำได้ว่า ในห้องไม่มีใครยกมือสักคน

คือทุกคนอยากเข้าโรงเรียน สงวญหญิง กับ กรรณสูต ซึงเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด กันทั้งนั้น

ส่วนเราตั้งใจมุ่งมั่นแน่วแน่ว่า อยากเข้าสตรีวิทย์ ไม่ก็ สาธิต มศว. คืออยากกลับไปเรียน กทม. เหมือนเดิม

แล้วอีกวัน ครูเดินมาประกาศในห้องอีกว่า รร. มีรถไปรับไปส่ง พาไปสมัคร และสอบฟรี ใครอยากสมัครบ้าง

ทีนี้ ไอ้เรา ก็ อยากลองข้อสอบขึ้นมา เลยยกมือ แล้วชวนเพื่อนๆในห้องสมัครด้วย

กะลองเล่นๆ ขำๆ ยังไงก็ ฟรี

พอถึงวันสอบ ก็ไม่ได้อ่านหนังสืออะไร ก็สอบๆไป

พอถึงวันประกาศก็ไม่เคยคิดจะไปดู ว่าจะติดไม่ติด เพราะไม่ได้สนใจ ไม่ได้อยากจะเรียน

หลังจากวันประกาศผล เพื่อนก็มาบอกว่า "เฮ้ย รุ้งพลอย แกติดว่ะ เค้ารับแค่120 คนเอง

เราแม่งไม่ติดว่ะ เซ็ง"

ไอ้เราก็ไปบอกพ่อว่า สอบติดๆ พอวันมอบตัว พ่อก็พาไปมอบตัว

แต่ไอ้เราก็ดื้อ ไม่อยากไปมอบตัว เพราะรอผลทางสตรีวิทย์อยู่

แต่ก็ไปมอบตัวจนได้

หลังจากนั้นรู้ผลสองรร.ที่อยากจะเข้า ดันไม่ติดทั้งคู่

เอาล่ะวะ ทำไงล่ะ สอบ3 ที่ ติดแค่ที่เดียว

ต้องเรียนล่ะวะ คราวนี้

เกลียดอะไร ไม่ชอบอะไร ก็ต้องเจออย่างงั้นแหละกู

แต่ตอนนั้น โรงเรียนกาญจนาก็สร้างเสร็จหมดเรียบร้อย

ต้นไม้ต้นหญ้าพอมีอยู่บ้าง แต่แทบจะนับต้นได้เลย

ถึงวัน เข้าค่ายต้อนรับสู่บ้านใหม่

ได้เจอเพื่อนๆใหม่ๆ ได้รู้ว่าอยู่ห้องKing ซะด้วย

วันแรกของการเข้าค่าย มีพี่ๆ พาไปเดินทัวร์รอบๆโรงเรียน

ดูห้องเรียนต่างๆ

ก็เป็นอะไรที่แปลกตาดี

วันที่เข้าค่าย มีรุ่นพี่ มาเล่นดนตรีสด ร้องเพลง แสดงให้ดูกัน

มีเต้น มีร้องเพลง ทำอะไรขำๆ

ต้อนรับน้องๆอย่างเต็มที่  นึกทีไรก็คิดถึงทุกที

รุ่นเรา เป็นรุ่นที่ 6 เป็นรุ่นแรกที่มีครบ ตั้งแต่ม. 1 - ม. 6

จำได้ว่า รุ่นพี่ม.หก มีกันแค่ 40คนเองมั้ง น้อยมากๆๆ

โรงเรียน นักเรียนน้อยๆ ก็อบอุ่นดี รู้จักกันได้ง่าย แล้วก็รักกันดี

ตอนเราอยู่ม.ต้น มองเห็นพวกพี่ๆม.ปลาย แล้วรู้สึกแบบว่า ดูเท่ ดูดีกันทั้งนั้น

จำได้ว่า ตอนนั้นไปเรียนอาทิตย์แรก แทบเรียนไม่ได้

เพราะร้อนจริงๆ ขนาดพัดลมยังไม่มีเลย ต้องใช้สมุดโบกๆ พัดๆแทน

อีกอาทิตย์นึง ต้องไปซื้อพัดมากันคนละอัน  พัดกันให้ระงม

จนอาจารย์เวียนหัว มองเด็กโบกพัดจนตาลาย

เช้าๆ เข้าแถวตอนเช้า เป็นอะไรที่เกลียดมากๆๆ

เพราะต้องสวดมนต์บทยาว คือสวดบาลี แล้วต้องแปลไทยอีก

ทั้งสวด อรหังสัมมา แล้วยังมีแพร่เมตตา ตบท้ายด้วยกรวดน้ำอีก

แค่นั้นยังไม่พอ ต้องท่องกฎเยาวชนคนดีศรีสุพรรณทั้ง 11ข้อ

ต่อท้ายด้วยฟังอาจารย์อบรมณ์หน้าเสาธง

คือว่า ต้องยืนตากแดดแบบนี้ วันละครึ่งชม. ทุกวัน

จากตัวผิวขาวๆ กลายเป็นดำไปเลย  SPF อะไรก็เอาไม่อยู่

ตอนพัำกกลางวัน ในห้อง ผู้หญิงชอบเล่นตี่จับ มากๆๆ

เล่นกันทุกวัน จนวันนึง โดนอาจารย์มาด่า

บอกว่า นี่พวกเธออยู่มัธยมกันแล้วนะ ไม่ใช่เด็กประถม

มาเล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้

เลยเซ็งกันไป อดเล่นคับ

ส่วนพวกผู้ชาย ก็ชอบเล่นเตะตระกร้อกันหลังห้อง

ไม่ก็ เตะฟุตบอลกันตรงทางเดิน

หลังๆ ครูด่าอีก

เล่นอะไรก็โดนด่ากันหมดดดดด

ก็เพราะว่า เล่นไม่เป็นที่เป็นทางนั่นเอง

แต่ตอนนั้น มีสิ่งที่เกลียดอีกอย่างนึงคือว่า

วิชาพละ ต้องเดินไปโรงยิม

แล้วมันอยู่ไกลมากๆๆๆๆๆๆๆๆ  เกือบกิโลได้

ระหว่างทางเดิน ก็ไ่ม่มีต้นไม้

ไม่รู้ไปสร้างอะไรไกลขนาดนั้น

ก็เข้าใจว่า พื้นที่โรงเรียนมันเกือบร้อยไร่

แต่เอามาสร้างใกล้ๆตึกเรียนก็จะไม่ว่าอะไรเลย

เดินไปบ่นไป บ่นกันทุกครั้งที่เดิน

ตอนม.1คอมพิวเตอร์ก็ไม่มีเรียน ต้องเรียนวิชาพิมพ์ดีดแทน

เพราะคอมมีแค่ 40 ตัว ทั้งรร.

ตอนกีฬาสี ก็ปูเสื่อในเต้นท์ นั่งบนเสื่อ ริมสนามฟุตบอล

วิ่งแข่งที คนในเต้นท์ก็ได้กินฝุ่นกันที

ม.1 เป็นช่วงระยะปรับตัวให้เข้ากับทุกๆอย่างในโรงเรียน

ไม่ว่าจะเป็น รุ่นพี่ เพื่อน ครู สถานที่ และอาหาร

ม.2 เปิดเทอมใหม่ ย้ายห้องเรียนใหม่ ไปอยู่อีกอาคาร

แล้วก็ต้องย้ายที่นั่งใหม่ซะด้วยสิ เพื่อนๆ ก็เริ่มเปลี่ยนกลุ่ม

กลุ่มตอนม.1 นี่เริ่มแตก แยกย้ายกันไปอยู่กับกลุ่มอื่น

แล้วเหลือเราคนเดียวทำไงล่ะ

จะอยู่กลุ่มไหนดีวะ

กลุ่มนึงก็ตึงต๊องๆ บ้าๆบอๆ ทำตัวเป็นเด็กๆๆ

อีกกลุ่มก็ทำตัวเป็นสาวกันเกิน ดูแรดๆ แก่แดดเกินไป

เอาล่ะวะ ก็ตัดสินใจว่า... ไปอยู่กะกลุ่มติงต๊องท่าจะดีกว่า

เลยได้มาอยู่กับกลุ่มนี้แก๊งซ์เด็กแว่น

(โบว์ นุ้ย ภัทร ลูกตาล จ๋า เทป เล็ก   ส่วนเปรตสูงๆข้างหลังคือ อีแว่น)

กลุ่มนี้จะทำอะไรกันช้าๆๆ  แรกๆ เข้ามาอยู่ก็ไม่ทันใจ น่ารำคาญ

จากแบบที่เราเคยทำอะไรเร็วๆ ออกจากห้องเร็ว ลงไปทานข้าวเร็วๆ เพราะกลัวไม่มีที่นั่งในโรงอาหาร

ลงไปเข้าแถวเร็วๆ   เลิกเรียน รีบเก็บกระเป๋า ลงไปเข้าแถวขึ้นรถกลับบ้านคนแรกๆๆ

พอมาอยู่กลุ่มนี้ ทุกอย่าง slow down หมดค่ะ

ลงไปเข้าแถวก็ทีหลังเค้า  ลงไปทานข้าวก็ตอนพวกเด็กม.ปลายเค้ากินกัน ม.ต้นกินกันไปเสร็จหมดแล้ว

กลับบ้านเข้าแถวก็ท้ายยย อยู่ท้ายๆๆๆแถว  ต๊าย อาไรกันชีวิตช๊านนนนนน

แค่นั้นยังไม่พอ จากเราคนนิ่งๆ เรียบร้อยๆ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ดูขรึมๆ เป็นผู้ใหญ่กว่าเค้าในกลุ่ม

กลายยยย มาติงต๊องตามพวกมันไปได้

พักกลางวัน รึเลิกเรียน กิจกรรมยามว่างของไอ้พวกนี้คือ  แสดงละครล้อเลียนโฆษณาเล่นกัน

คนนี้เป็นละครตัวนั้นตัวนี้ ไอ้เราก็ต้องเล่นไปกะมันด้วย  แล้วกลับไปบ้านนี่ต้องไปดูโฆษณาใหม่ๆด้วย

อันไหนฮาๆๆ แล้วก็เอามาเล่นกันอีก

ยังจำกันได้รึป่าวก็ไม่รู้ มีโฆษณา มิสทีนอันนึง

เกี่ยวกับกระดาษซับหน้ามัน

ที่มีผู้ชายปั่นจักรยาน แล้วเอาสาวเวียดนามซ้อนท้ายรถจักรยาน

บรรยากาศในท้องทุ่งนา ตอนกลางวันแดดเปรี้ยงๆ

ปั่นๆไป โซ่รถจักรยานมันก็ฝืดๆ ดังอี๊ดๆๆ เอี๊ยดๆๆ

ผู้หญิงก็บอกให้ผู้ชายจอดรถ

เสร็จแล้ว ผู้หญิงก็ลงจากรถจักรยาน หยิบกระดาษซับมันมาซับหน้า

แล้วก็ เอากระดาษซับมันที่ซับแล้ว มาบิดๆๆลงตรงโซ่รถจักรยาน

ประมาณว่า ใช้แทนจารบี

แล้วก็ปั่นต่อไปโดนไม่มีเสียงดัง อี๊ดๆๆ เอี๊ยดๆๆ

นั่นแหละโฆษณาตัวแรก ที่พวกเราเล่นกัน

ว่างๆ อีก  นั่งร้องเพลงกัน  ร้องกันจนมีเรื่อง

ร้องกันจนโดนอาจารย์เรียกให้เข้าไปนั่งร้องให้ฟัง

มีครบในกลุ่ม คนนึงเคาะโต๊ะ ทำเป็นมือกลอง

คนนึงเคาะขาโต๊ะ ประกอบจังหวะ

คนนึงเป็นคอรัส ประสานเสียง

โอยยย สุดจะบรรยาย  นี่เหรอ เด็กห้องคิง เค้าเล่นกัน

เวลาอาจารย์คนไหนไม่เข้าสอนรึว่า มีประชุม

พวกเราก็จะแอบโดดไปตีปิงปองกัน

มีกิจกรรมไร พวกเราก็โดดไม่เคยเข้ากิจกรรม

แอบไปตีกันแต่ปิงปอง

เล่นจากไม่เป็น ไม่เก่ง จนเก่งกันได้

จนหลังๆ จากที่เคยบ่นว่าโรงยิมอยู่ไกล

มันกลายเป็นใกล้ได้

แต่พอถึงตอนเรียน ก็เรียนกันจริงๆ

ได้เกรด 4.00 กันยกกลุ่ม

มีกู อะ อีโบว์เนี่ยแหละ ที่ไม่เคยได้ 4.00 กะเค้าเลย

อย่างมากก็ 3.85 เนี่ย สุดๆ แล้ว

จบม. 3 ก็เศร้าอีกแล้ว

เพื่อนๆ หายกันไปหมดกลุ่ม

ไปเรียนต่อโรงเรียนอื่นกันอีก

ขึ้นม.ปลาย ก็หาเพื่อนกลุ่มใหม่กันอีกแล้ว

แต่!!ยังไม่ขอเล่นชีวิตม.ปลาย

ฟังสบายๆ แค่เรื่องม.ต้นก็พอ...

เด็กๆ ผมสั้นเท่าติ่งหูทรงนักเรียน ในวันนั้น

เด็กๆ ที่เล่นอะไรติงต๊องๆในวันนั้น

วันนี้เด็กๆเหล่านั้น เป็นสาวกันหมดแล้ว แล้วก็สวยขึ้นด้วย

อนาคตไกลอีกต่างหาก

เรามองย้อนหลังไปตอนนั้น จนมาถึงขณะนี้

เราปลื้มใจในตัวเพื่อนๆเราจริงๆๆ

เล็ก จ๋า นุ้ย เทป ก็เรียนอยู่แพทย์ศิริราช

(มันบอกไม่รู้จะเรียนอะไร เข้าหมอแหละ สิ้นคิด)

(ดูคนเก่งสิ้นคิด เค้าเรียนกันสิ)

ไอ้แว่น ก็เรียนอยู่แพทย์ มศว.

(มันบอกว่า หลบมามศว.ดีกว่า ไม่อยากเจอเพื่อนเก่าๆ เบื่้อขี้หน้า)

ภัทร ก็เรียนวิศวะ จุฬา (สมใจเชียวนะ)

อีโบว์ เรียนการอาหาร อินเตอร์

(อีนี่ก็สิ้นคิด ไม่รู้จะเรียนอะไร แม่มันเลยจับเรียนทำอาหาร)

สุดท้าย ลูกตาล  จากที่เคยวาดฝันว่า จะเข้าสถาป้ตย์ศิลปากร เป็นเด็กติ๊ส เซอร์ๆ

กลายมาเป็น ถาปัตย์โกอินเตอร์มาอยู่เมกาแทน

ติ๊ดไม่ออกเลย เพราะหนาวเกิน แต่งตัวติ๊สไม่ได้

ฮาๆๆๆ

เล่าแค่ตอนม.ต้นก็พอ

คิดถึงพวกแกจังเลย

ส่วนโรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัยตอนนี้ก็เปลี่ยนแปลงไปเยอะ

พัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ มีสนามหญ้าเขียวขจี

ตอนนี้มีต้นไม้เ้ยอะร่มรื่นมากๆๆ  มันโตพอที่จะให้ร่มเงาได้แล้ว

เพราะว่า รุ่นพี่ที่เข้ารร.สายโดนทำโทษให้ปลูกต้นไม้

รุ่นน้องๆ ที่มีต้นไม้ไว้ให้หลบแดด ก็ต้องขอบคุณรุ่นพี่ๆเค้าไว้

ทางเดินไปโรงยิม ก็ไม่ร้อนอีกต่อไป เพราะมีต้นไม้เป็นซุ้มเดินตลอดทาง

ตอนนี้คอมพิวเตอร์ เยอะมากๆๆ มี400เครื่องได้แล้วมั้งเนี่ย

พัดลมก็มีครบทุกห้องเรียนแล้ว เพราะรุ่นพวกเราบริจาคกันไป

ไปบ่นให้ผู้ปกครองฟัง จนเค้าทนไม่ได้ที่ให้ลูกๆต้องนั่งโบกพักเวลาเรียน

เลย ให้ตังโรงเรียนกันใหญ่ ให้ติดตั้งพัดลม

ตอนนี้ มีอัฒจัณฑ์แล้วนะ ไม่ต้องนั่งปูเสื่อที่พื้นนั่งดูเค้าแข่งกีฬาแล้ว

แต่เราไม่มีโอกาสไปขึ้นอัฒจัณฑ์เชียร์กีฬาเลยยยยย

นึกย้อนไป ก็ได้อะไรดีๆ จากโรงเรียนนี้เยอะมากๆ

ดีใจนะ ที่ได้มาเรียนอยู่ที่โรงเรียนนี้

ได้ทำอะไรให้กับโรงเรียนเยอะมากๆๆ

ได้แสดงความสามารถที่มี ที่ไม่คิดว่าตัวเองจะมีเหมือนกัน

ได้เจอเพื่อนดีๆ  รุ่นพี่รุ่นน้องที่น่ารัก

และได้เรียนกับอาจารย์ ดีๆ เก่งๆ หลายท่าน

 EDIT**

 ตามที่เพื่อนว่านได้พูดมานั้น

ข้าพเจ้าก็จัดให้ได้เลย แต่รูปมันไม่ครบอ่ะ มีแค่สี่คนเอง

แต่ก็ภูมิใจนำเสนอ เพราะเพื่อนๆสวยๆน่ารักกันจริงๆๆ

จำกันแทบจะไม่ได้เชียวล่ะ อย่างที่ว่านพูดนั่นแหละ

Before & After 555+

ก่อนอื่นเลยก็ต้อง

Happy Birthday ไวท์ก่อนเลย

ขอให้มีความสุขมากๆๆ สุขที่สุดเลยน๊า

เรามีของขวัญมาให้คุณไวท์เรียบร้อยค่ะ

iPod Nano

แต่รอก่อนน๊า ฝากน้ากลับไปให้แระ

คงได้กลางเดือนมีนานี้

เสร็จแล้ว เรื่องเข้าเรื่องของข้าพเจ้า

เมื่อวันศุกร์ไปฉลองที่ไทยวันออนตามที่บอก

แต่ขอโทษ ไม่ได้ใส่ชุดสีทองๆไป

ใส่ชุดธรรมดาๆไปแทน

ไปถึงก็แม่งไอ้โจนั่งโซ้ยข้าวใหญ่เล้ย

ไอ้เราเห็นก็แบบว่าบอกมันว่า

เฮ้ยแม่ง กินไม่รอเจ้าของงานเลยไง๊

มันบอกหิวโคตร แบบไม่ไหวแล้ว

เลยให้อภัยๆๆ

เสร็จแล้ว โจบอกว่า "มีเพื่อนลูกตาลมาอ่ะชื่อต่ายรึไงเนี่ยแหละ"

เสร็จแล้ว กูก็งง เฮ้ย ต่ายไหนวะ

ยืนงงอยู่สักพัก

แล้วโจมันก็ชี้ไป บอกว่า ก็คนที่ยืนอยู่นอกร้านอ่ะ รู้จักป่ะ

กูก็มองออกไป แล้วก็รู้สึกคุ้นๆ

เลยเดินออกไป เลยระลึกชาติได้ว่า

กูไปชวนเค้ามางานแท้ๆๆๆๆ ดั๊นไปลืมเค้าซะได้

ติงต๊องจริงๆๆ

เลยเข้าไปทักทายๆ เพิ่งเคยจอกันตัวเป็นๆครั้งแรกค่ะ

The gang ค่ะ คุ้นหน้าคุ้นตากันดีนะ

ก็กินๆข้าวกัน  ให้ของขวัญ

แล้วก็เชอร์รี่ก็เอาเค้กมาให้ด้วยแหละ

แบบ ที่ร้านเค้าประกาศไมค์เลยอ่ะ

ว่าวันนี้วันเกิดน้องตาล อะไรแบบเนี้ย

กูแบบว่า เฮ้ย จะเว่อร์ไปป่ะเนี่ย

เสร็จแล้วไม่พอ เจ้าของร้านไปประกาศอีกว่า

"วันนี้วันเกิดน้องเชอร์รี่"

แบบ เชอร์รี่งง เฮ้ยกูไปเกิดตั้งแต่เมือ่ไหร่เจ้าของร้านแม่งมั่ว

ต้องเดินไปแก้ข่าว

แล้วก็นี่ของขวัญที่ได้มา

ทุกๆคนน่ารักมากๆ

ชอบของขวัญทุกชิ้นเลย

ขอบคุณมากๆๆๆๆน๊ะ

พอเสร็จแล้ว ก็กินเค้ก ถ่ายรูปๆ

แล้วก็ รีบไปโบว์ลิ่งต่อ

เพราะมีอีกแก๊งค์นึงรออยู่

คือ ไอซ์ ไดอาน่า เจฟ ทอมมี่ แล้วก็ พี่กิ๊บ

ก็แบ่งเป็นสองทีม เล่นแข่งๆกัน

ขนาดทีมกูมีห้าคน

คะแนนยังสู้ ทีมที่มี 4 คนไม่ได้เลย

ติ๊กกี้แม่งเล่นเก่งจัด

เสร็จแล้ว โจ ไอซ์ ก็เอาเค้กมาเซอร์ไพส์อีกแว้ว

เป็นเค้กอันที่สองของคืนนั้น

เค้กน่ารักอ่ะ มีตัวหนอนสีฟ้าๆ ตรงกลางด้วย หน้าตามันตลกดี

แต่ไม่ได้ถ่ายรูปเค้กเต็มๆมาเลย อดเห็นๆ

กลับบ้านกันเกือบเช้า

ง่วงนอนชิบหายยยยยยย

แต่ต้องทนเล่นให้จบเกมส์

ไงก็ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ ที่มางานกันทุกคน

สนุกมากๆๆ

ยังมีของขวัญที่โจให้มาอีกอ่ะ

เป็นรองเท้า Vans ทรงเหมือนคู่ก่อนที่กูเพิ่งซื้อไป

แต่คนละลายกัน

แต่เสียดาย ซื้อผิดไซส์ไปครึ่งเบอร์

ต้องเอาไปเปลี่ยนก่อน

ไว้จะถ่ายรูปมาให้ดู น่ารักๆ

^_^

แล้ววันอาทิตย์ตอนเช้า

ตื่นไปทำบุญที่วัด ฟังเทศน์ ถวายสังฆทาน

เสร็จแล้วไปแวะบ้านน้า ไปอาบน้ำให้น้อง

นั่งกินส้มตำกันเอร็ดอร่อย

แล้วก็ กลับมาบ้าน ทำความสะอาดบ้าน ดูดฝุ่นในรถ

เสร็จแล้วยังไม่ได้พัก

ก็ต้องออกไปทานข้าวอีกแระ

วันนี้มีแต่กิน กิน แล้วก็ กิน

ไปทานกันที่ I Love Sushi

กะคุณแม่ ร๊อคกี้ แล้วก็พี่โม

พอทานเสร็จที่ร้านมีเอาไอติมปักเทียนวันเกิดมาให้ด้วยแหละ

น่ารักมากๆๆ

เสร็จแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ส่วนตอนนี้กำลังเครียดคับ

happy อยู่ไม่นาน

กลัวว่าจะไม่ผ่าน class นี้อีกแล้ว

เพราะด้วยความขี้เกียจของกู

ดองการบ้านไว้สองอาทิตย์แล้ว

ทำงานเยอะแล้วเรียนไปด้วย ท่าจะไม่รอดจริงๆ

บริหารเวลาไม่เก่ง

เพราะห่วงเล่นมากกว่าว่างั้นแหละ

มีเวลาว่างก็เสือกมัวแต่เล่นคอม

การบ้านเอาไว้ก่อนๆๆ ตลอดดดดด

จะโทษใครวะเนี่ย

ตอนนี้ได้ของขวัญมา2ชิ้นล่วงหน้าแล้ว

เอม กะ อัญให้มา

น่ารักมากๆๆ

ต่างหู กะสร้อยคอ ของ Juicyที่ เอมกะอัญให้มา

ส่วนน้ำหอม versace นี่ ซื้อมาใหม่เอง กลิ่นหอมมากๆๆ ชอบสุดๆ

แล้วกะว่าจะจัดงานวันศุกร์ตอนกลางคืน ที่ Thai One On

นับๆ ดูแล้ว มากันไม่กี่คนเอง

แบบว่า เซ็ง มีแต่เพื่อนอายุไม่ถึง 21 เข้าพวก ผับ บาร์ ดื่มเหล้ากันไม่ได้

เลยขาดสมาชิกไปเกือบครึ่ง!!

แล้ววันอาทิตย์ที่บ้านก็จะจัดงานให้อีก

กินกันเองในครอบครัว

เด๋วก็ค่อยมาลงรูปทีเดียว วันจันทร์เลย

เมื่อวานไปกะโจ ไอซ์ เจฟ ทอมมี่ ไดอาน่า มา

ก็ไปไชน่าทาวน์ โจไอซ์ไปทำ TAX รอนานมากๆๆกว่าจะเสร็จ

แล้วก็ ไปเจอ อัญ กะ เอม แป๊บนึง คือแบบ บังเอิญไปเจอจริงๆ

เค้าเลยให้ของขวัญมานั่นแหละ

เพราะเค้าบอกว่า ไปงานวันเกิดไม่ได้ ก็เอาไปเลยแล้วกัน

แล้วก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน นั่งคุยกันเฮฮา

สุดท้ายไปจบที่ Seattle Center เจ้าเก่า

แบบ ไม่มีไรเลย ไปทีไรเบื่อทุกที

แล้วก็กลับบ้าน

จบข่าว

ถ่ายรูปไว้หลายรูปนะ

แต่ คือ อยู่ในกล้องทอมมี่หมดเลยไง

เซ็งค่ะ

เมื่อไหร่จะได้กล้องใหม่สักทีน๊ออออ...

ไปไหนก็ไม่เคยเก็บภาพมาให้ดูกันเลย

วันก่อนสั่งซื้อiPod มา

ก็เอามาเล่นๆๆ ลงเพลง ลงหนังให้

เล่นแล้ว ชอบมากๆ

แบบอยากได้เอง

เด๋วแม่งเอารุ่นเก่าให้อีไวท์ รุ่นใหม่ใช้เองซะเลย

ฮาๆๆๆๆ

อ่ะ ล้อเล่นๆๆ

แหม ก็จะซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ตามที่สัญญาไว้นั่นแหละ

ไม่เอามาใช้เองหรอกกกกก

____________________________________

นี่ยังหาชุดไปงานวันเกิดตัวเองยังไม่ได้เลย

แบบทีแรกได้ชุดแล้วนะ

อัญก็เชียร์ๆให้ใส่ชุดนั้นไป

แล้วพอให้อีกคนดู เค้าก็บอกว่าแก่

ให้ใส่ใสๆน่ารักไปดีกว่า

ไรแบบเนี้ย

หารู้มั้ย ไอ้กูเนี่ยชอบสไตล์แก่ๆ แต่งตัวแก่แดด

ฮาๆๆๆ

ถ้าใส่ชุดที่บอกไปนะ แบบ ใส่แล้วเข้ากะสร้อยที่อัญให้มาเลยแหละ

ทองๆ เหมือนกัน

พี่สาวส่งชุดมาให้จากไทย ทั้งหมด สี่ชุด

เพิ่งได้ลองใส่ก็เมื่อคืนนี้แหละ

ส่งมาให้ เกือบเดือนแล้ว

ไอ้ชุดที่ชอบที่สุด ดันใส่ออกมาแล้วไม่สวย

ไอ้ชุดที่ไม่ชอบ ใส่แล้วดูดี

แปลกจริงๆๆ

มาดูชุดกัน

ดูซิว่า พี่สาวดิฉันซื้อมา จะให้ดิฉันไปใส่ไปงานกาลาดินเนอร์ที่ไหนนนน

บอกไว้ก่อนว่า อันนี้แบบ ใส่ลองๆ เฉยๆ ถ้าใส่จริงๆ ก็ต้องปรับปรุงอีกนิด

ชุดนี้เห็นแล้วไม่ชอบเลย แต่ดูดีอ่ะ ชอบบบบแล้วๆๆๆ

เซ็กซี่ เปรี๊ยวดี แต่ถ้าใส่จริงๆ คงต้องใส่ leggingsสีดำข้างใน

ใส่ leggings ข้างใน แล้วดูไม่หวาดเสียวแล้วนะ

ข้างบนนี่ใส่แล้ว ไม่ต้องนึกถึงตอนก้มรึตอนถูกลมพัดเลย

ถึงไหนถึงกันค่ะ

ฮาๆๆๆ

ตอนแรกชุดเนี้ย ชอบสุด แต่ใส่แล้วไม่สวยเลย

เลยไม่อยากถ่ายทั้งตัวมาให้ดู  มันสวยแค่ท่อนบนจริงๆ

ส่วนชุดสุดท้าย ไม่ได้ถ่ายมา เพราะมันแบบ ชุดธรรมดาๆๆ เรียบๆ

เป็นชุดเดียวที่ใส่ได้อย่างไม่ต้องกังวลว่าจะเว่อร์ไป

สรุปว่าวันนี้มาอัพเดท ให้สาวๆดู เสื้อผ้ารึไงกันนี่!!

แล้วจะกลับมาอีกทีวันจันทร์เน้ออออ

คิดถึงเพื่อนๆที่รัก

 มาEdiT อีกหน่อย

อัพเดทรูปค่ะ

ไปสูบรูปมาจาก hi5 ไอซ์

เพราะใช้กล้อง tommy ถ่าย แล้ว ตอนนี้

tommy นอนกะIce ทั้งอาทิตย์

โอว แม่เจ้า ไม่อยากคิด ว่าผู้ชายนอนเตียงเดียวกันสองคน

 เป็นระยะเวลา 1 อาทิตย์ จะเกิดอะไรขึ้น

ฮาๆๆๆ

ล้อเล่นๆ ก็แซวกันไป

Diana Jonathan Tommy Ice Polly

Jeffrey Tommy Ice Polly

มาแค่นี้แหละ อัพรูป

ปล. ไอ้คอมเม้นท์ที่บอกว่า ชุดที่สองให้ใส่เฉยๆ ไม่ต้องใส่leggingข้างในนี่จะบ้าหรออออออ

สั้นมาก ก้มก็เห็นตูดพอดี๊ มันคือเสื้อดีๆนี่เอง ใม่ใช่กระโปรงแต่อย่างได

มีอะไรวุ่นวายเต็มไปหมด

รู้สึกว่าจะขยับตัวทำอะไร คิดอะไร

ก็ผิดไปหมด

ซวยตลอด

คือตอนนี้ไว้ใจใครไม่ได้

เชื่อใจใครไม่ได้

แม้กระทั่งคนใกล้ชิด รึว่า คนรอบๆตัว

สรุปว่า ขออยู่คนเดียวละกัน

จะไม่ไปยุ่งกะใครเลย

ไม่พูด ไม่คุย ไม่ติดต่อใครเลย

ขนาดไดอารี่ แม่งยังไม่มีความเป็นส่วนตัว

กูอยากรู้ว่า คนอย่างกู มีอะไรให้น่าสนใจนักวะ

ทำไมต้องมาอยากรู้เรื่องกู มาขุดมาคุ้ยให้ได้อะไรกัน

ไดอารี่กู มันก็แค่ ความเป็นไปในแต่ละวัน

มันก็แค่ ความคิด ที่มีในหัว แล้วอยากปลดปล่อยระบายออกมา ก็แค่นั้น

ไม่ได้ตั้งใจจะด่าจะว่าอะไรใคร  จะให้กูไปพูดต่อหน้า ไปด่ากลับต่อหน้า

ก็คงไม่ใช่คนอย่างกู 

แล้วที่เอามาเขียนก็ไม่ได้ มาด่าลับหลัง

แค่บ่น อ่ะเข้าใจป่ะเนี่ย มันก็แค่เรื่องของเด็กๆ 

ทำไมต้องทำให้มันใหญ่โต

กูเครียด แต่ก็ทำเป็นยิ้ม ทำตัวร่าเริงเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

แต่ข้างในน้ำตามันไหลตลอดเวลา

ต้องกลับบ้านมานอนคนเดียว อยู่ในห้อง

นอนคิดไรเรื่อยเปื่อย นอนร้องไห้คนเดียวเงียบๆ

รู้สึกเหงา ก็ทน

จนมันไม่ไหว 

อยากหาเพื่อนคลายเหงา...

อยู่เป็นเพื่อนกัน พูดคุยกัน

ปรับทุกข์กัน หาความสุขให้ตัวเองบ้าง

พอได้มา ก็ผิดอีก

ไปคบผิดคนอีก 

ได้ อยู่คนเดียวได้

ปล.

สำหรับคนที่มาอ่านแล้วไม่รู้เรื่อง ก็ขอโทษทีนะ

แค่มาบ่นเฉยๆ